Pionier Prof. Soortkill: ‘Angst beheerst de mens helaas te veel’
Ieder beroep heeft ze nodig: de niet-usual suspects, de vernieuwers, de angry young (wo)men, de slimmeriken – zij die technologie anders inzetten, de wereld over reizen, of nieuwe disciplines ontginnen waarmee het vak zich verder ontwikkelt. Wie zijn die Pioniers in ons vak, dat zo’n behoefte heeft aan nieuw, anders en klaar is met re-runs voor Cup-a-Soup? In deel 4 van deze nieuwe reeks: Prof. Soortkill, medeoprichter van multidisciplinair hiphopcollectief en lifestyle merk SMIB Worldwide en de Smibanese University, ‘de eerste en enige echte university uit de Smib’ (lees: Bims, Bijlmer), evenals NRC-columnist.
Soortkill betekent in het Smibanese, een variant van de Amsterdamse straattaal die in de Bijlmer wordt gesproken, ‘een soort kerel’. Hij wordt ook wel de ‘hiphopfilosoof’ genoemd. Prof. Soortkill (32) vertegenwoordigt het collectief SMIB Worldwide vooral als schrijver die zich, net als de rappers en andere makers, vaak bedient van het Smibanese. Als onderdeel van SMIB Worldwide richtte hij in 2019 hiphopkenniscentrum Smibanese University op – van waaruit hij de boekenreeks Smibologie Vol. 1 & 2 publiceerde, Vol. 3 is in de maak. SMIB Worldwide heeft ook een hub en boutiquewinkel op de Zeedijk.
Was je altijd al anders dan anderen?
‘Op een bepaalde manier wel altijd al, alleen werkte het mij in m’n jeugd juist tegen. Mijn eigenaardigheid zag ik als iets wat niet klopte, in plaats van dat het me maakte. Later in het leven begon ik het te omarmen en werd het mijn kracht. Een ding dat ik wel omarmde was dat ik linksbenig en rechtshandig ben.’
Wat is je [eigen ‘universitaire’] achtergrond? Kun je iets vertellen over die jeugd, waarin het anders zijn tegen je werkte, en hoe – in welke stappen, met welke opleidingen – ben je daaraan precies ontsnapt?
‘Het onderwijs heeft weinig voor mij betekend, behalve dat het mij dwong om met overtuiging mijn eigen pad te bewandelen. In mijn optiek is het schoolsysteem niet gemaakt voor vrijzinnige mensen. Al vroeg sloop de overtuiging binnen dat ik school niet nodig had om overweg te kunnen met het leven. Ik kom uit een familie waarin de norm is dat je jouw eigen boontjes moet doppen. Van huis uit kreeg ik mee dat voor een ander werken in principe niet mijn uitgangspunt moe(s)t zijn. Je moet zelfvoorzienend zijn, zelfredzaam.’
Hoe zou je het SMIB Worldwide-gedachtengoed in het kort omschrijven? Wat draagt SMIB Worldwide precies uit, en wat is het ultieme doel?
‘SMIB staat voor jezelf durven zijn, je eigen pad durven banen en uitgaan van je scheppende aard. Om dit alles met succes te kunnen doen, dien je veel aan jezelf te sleutelen, aan je innerlijk. Dit is wat SMIB is. Tegelijkertijd willen en zijn wij al jaren een inspiratie voor anderen, dat je ook op zo’n manier een bestaan voor jezelf kan vormgeven. Ons ultieme doel is al bereikt, alleen is het nu voor ons zaak om dit zo ver mogelijk door te trekken, zodat we leaden by example in het uitzenden van deze ‘optie’ in het leven.’
'In ieder vakgebied heb je het gros die de norm dupliceert, terwijl een enkeling innovatie nastreeft met alle gevolgen vandien'
Waarom ontbreekt het in dit vak structureel aan vernieuwing (of niet)?
‘Mensen durven weinig tot niets, en sluiten liever aan bij wat bewezen is, wat werkt. In ieder vakgebied heb je het gros die de norm dupliceert, terwijl een enkeling innovatie nastreeft met alle gevolgen vandien. Ik ben het type dat de norm omzeilt, en dat ook altijd is geweest. Maar om concreet antwoord te geven op je vraag: angst beheerst de mens helaas te veel.’
Los van je eigen ‘pionierschap’, waar heeft dit vak specifiek behoefte aan, denk je?
‘Mensen met lef.’
Heb je hier een aantal voorbeelden van, van mensen met lef?
‘We weten allemaal wat getuigt van lef, en waar het ontbreekt aan lef. Er zijn talloze voorbeelden, te veel om op te noemen. Om [toch] een voorbeeld te noemen: ikzelf. Je moet lef hebben om te stoppen met school, met vrienden zonder voorkennis te beginnen met ondernemen en ondertussen een boek op 23-jarige leeftijd te publiceren dat je achterstevoren leest.’
